logotyp

SKN Psychoterapii „Dialog” ma przyjemność przedstawić kolejną z serii recenzji książek o tematyce psychoterapii. Tym razem jest to „Terapia przez pisanie" autorstwa Jamesa Pennebakera i Joshua’y Smytha - więcej informacji o książce można znaleźć na stronie wydawnictwa: link.

TERAPIA PRZEZ PISANIE

James Pennebaker i Joshua Smyth, prekursorzy terapii przez pisanie, przestawiają przegląd badań wokół fenomenu, jakim jest pisanie ekspresywne. 

Terapia przez pisanie, czyli pisanie przez 15-20 minut przez kilka dni o swoich najgłębiej skrywanych przeżyciach, od lat fascynuje swoją wyjątkowością. Lektura prezentuje przegląd badań udowadniających skuteczność ekspresywnego pisania w wielu dziedzinach, w których zastosowano ten rodzaj terapii. Udowodniła ona swoje działanie pomocnicze w sprawach zdrowotnym czy takich sytuacjach, jak poszukiwanie pracy. W pewnych wypadkach pisanie ekspresywne ma działanie profilaktyczne, w innych pomaga uporać się z przeżytymi zdarzeniami. Różnorodność zastosowań tej terapii możemy podziwiać, podążając za podziałem redakcyjnym książki – każdy obszar działań został potraktowany jako osobny rozdział.

Liczba zgromadzonych badań jest imponująca, lecz w trakcie czytania nie traci się przez to tempa. Autorzy w bardzo przystępny sposób tłumaczą pobieżnie podstawy biologii i psychologii, nie zanudzając przy tym bardziej obeznanego w tych tematach czytelnika. Płynnie opisują też najistotniejsze dla sprawy badania, wskazując na to, co w nich może być dla danej teorii szczególnie istotne. Czytelnik ma do wyboru dwie ścieżki: przyjemniejszą, podążanie za narracją autorów i trudniejszą, ze zgłębianiem przypisów. Taki podział możliwy jest dzięki przerzuceniu przypisów na koniec książki. Co więcej, nie są to same odniesienia: każde badanie ma krótki komentarz odautorski, dzięki czemu ambitny czytelnik może się zorientować, czy to konkretne badanie go interesuje oraz zgromadzić trochę więcej specjalistycznej wiedzy. 

W swoim przytaczaniu badań autorzy nie są w pełni stronniczy. Zostały przywołane również badania które, choć, jak pozornie by się mogło wydawać, powinny potwierdzać skuteczność terapii, pozostawały nieistotne statystyczne. Dodatkowym bonusem jest możliwość prześledzenia „nieudanych” badań, aby zaobserwować ewolucję teorii – w wielu przypadkach ten łańcuch przyczynowo-skutkowy prób i porażek prowadził do jej udoskonalenia i zauważenia istotnych zależności – jest to więc również ciekawa lektura dla ludzi zainteresowanych teoretycznym rozwojem nauki jako takiej.

W swoim omawianiu zagadnienia pisania ekspresywnego autorzy nie ograniczają się do samych jego efektów – jak na naukowców przystało, podejmują próby wyjaśnienia tej skuteczności. Staje się to w pewien sposób pretekstem do poruszenia kilku wątków pobocznych dla terapii przez pisanie. Podczas lektury można znaleźć odwołania do korzyści z pisania listów, sposobu działania wykrywacza kłamstw czy problemu białego niedźwiedzia.

Pozycja, zdawałoby się, jedynie naukowa, nie jest pozbawiona aspektu praktycznego. Autorzy ochoczo zapoznają czytelnika (terapeutę bądź laika) z instrukcjami do ekspresywnego pisania, róznymi sposobami praktykowania oraz dają istotne wskazówki dla chętnych do rozpoczęcia tego rodzaju autoterapii.

Książka „Terapia przez pisanie” stanowi zarazem pozycję naukową, popularnonaukową jak i poradnik z elementami biograficznymi. Zadowolić może i terapeutę, psychologa, pasjonata nauki, i kogoś, kto interesuje się pisaniem czy sztuką, a z psychologią ma mniej do czynienia na codzień.

Agata Górnicka

Studenckie Koło Naukowe Psychoterapii DIALOG
Wydział Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego
ul. Stawki 5/7, 00-183 Warszawa
logotyp