logotyp

ALEKSYTYMIA, CIAŁO, PSYCHOTERAPIA - PERSPEKTYWA BADAWCZA I KLINICZNA

Aleksytymię określa się czasem mianem emocjonalnej ślepoty czy emocjonalnego analfabetyzmu. Jest zjawiskiem, które polega na nierozpoznawaniu swoich uczuć i niemożności nazwania ich słowami, co ogranicza wgląd w życie emocjonalne i upośledza przebieg procesów przetwarzania emocji. Dotychczasowe badania sugerują, że może być ona rozumiana również jako cecha, którą każdy z nas ma w pewnym natężeniu.

Osoby o wysokim nasileniu aleksytymii są zazwyczaj określane mianem trudnych pacjentów i zgodnie z wynikami badań nie rokują znaczącego sukcesu terapeutycznego. Dzieje się tak, ponieważ osoby te często sprawiają wrażenie zupełnie nieczułych, „zamrożonych” emocjonalnie, zazwyczaj utrzymują dystans psychiczny wobec innych ludzi, ponieważ bliskie relacje nieuchronnie prowadzą do emocjonalnego napięcia i związanych z nim konfliktów.

W pracy terapeutycznej z pacjentami z aleksytymią należy poświęcić uwagę ich sposobowi doświadczania ciała. Różne istniejące współcześnie formy psychoterapii najczęściej mają charakter rozmowy, która dla pacjentów z aleksytymią może być utrudniona. Mimo to warto i należy rozmawiać z pacjentem o jego ciele. Może to być zarówno bezpośrednia metoda pracy z ciałem (psychoterapia ciała, psychoterapia tańcem i ruchem), jak i inne formy poszukiwania doświadczenia cielesnego, np. praca z głosem, taniec, medytacja w ruchu.

Praca z osobami aleksytymicznymi to towarzyszenie im w drodze do zbudowania nie tylko własnego życia psychicznego, lecz także własnej witalności. Jest to swoiste pomaganie im w odkrywaniu doświadczenia bycia żywym.

Młożniak E. & Schier K., (2012). ,,Aleksytymia, ciało, psychoterapia – nowa perspektywa badawcza i kliniczna''. PSYCHOTERAPIA 2 (161), s. 29-40.

Studenckie Koło Naukowe Psychoterapii DIALOG
Wydział Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego
ul. Stawki 5/7, 00-183 Warszawa
logotyp